گاهی سکوت، بلندتر از هر فریادی است. لحظاتی که در آن، سنگینیِ غم چنان است که گویی تمام هستی بر دوشِ تک‌تکِ ما سنگینی می‌کند. گویی میان زمین و آسمان، فضایی خالی و بی‌پناه میان ما و آرامش فاصله انداخته است.
در چنین لحظاتی، تنها یک فکر در ذهن می‌پیچد:
«این همه فریاد باید آسمان را می‌شکافت؛ یا زمین دور است، یا ما را خدا گم کرده است…»
این جملات، تنها کلمات نیستند؛ آن‌ها بازتابِ همان تنهاییِ عمیقی هستند که در تاریک‌ترین ساعات شب، قلب ما را لمس می‌کنند. وقتی احساس می‌کنیم راهی برای رسیدن به آرامش نیست و انگار تمام جهان از ما فاصله گرفته است.
سایت نواورس
نوشتن دیدگاه جدید